“ไปนั่งเล่นที่บ้านกันมั้ย!?” ตอนที่ 2 “อายะโกะ”

เช้านี้ฉันตื่นขึ้นมารู้สึกปวดหัวนิดหน่อย คงเป็นอาการเมาค้างสินะ แต่เอ๊ะ… ผู้ชายคนนี้???

ฉันรีบลุกขึ้นมาแต่งตัวแล้วก็นึกออกว่า เมื่อคืนเราคุยกัน รู้จักกัน เล่นดนตรีร้องเพลงด้วยกันบนเวทีอย่างสนุกสนาน นั่งดื่มกันต่อ แล้วเขาก็เดินมาส่งที่บ้าน รถไฟก็หมดแล้วฉันก็เลยให้เขาค้างที่นี่ รู้สึกจะชื่อ มิคิโอะ สินะ (นี่ฉันเมาขนาดนี้เลยหรือนี่)

ตอนแรกก็นึกว่าเป็นเด็กทำงานพิเศษที่ร้าน แต่พอคุยกับคุณมันตะถึงได้รู้ว่าเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย มาช่วยงานที่ร้านบ่อยๆ เพราะสนิทกัน ฉันเองก็ไม่ได้เข้าไปที่ร้านชะรันโปรันของคุณมันตะมา 2-3 ปีแล้วนี่

มองไปมองมาก็หน้าตาใช้ได้เหมือนกันนะ เป็นนักศึกษาปี 4 หรอ… หา!!! เด็กกว่าฉันตั้ง 4 ปีแน่ะ! นี่ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย

แต่… ก็ใช่ว่าจะรู้สึกไม่ดีหรอกนะ :P